Yorgun

Posted on Updated on


Oturduğu koltukta ellerini iki dizinin arasında birleştirmiş, sırtı eğik, omuzları düşüktü. Yüzü ileri, donuk bakışlı ve hafif buğulu gözleri ara ara kısılarak camdan uzaklara bakıyordu. Ufuk çizgisi sanki baktığı yerde teraziye geliyordu.
Sebest bıraktığı çenesi ile aralanmış dudakları hiç oynatmadığı halde sürekli bir şeyler der gibiydi. O sabit, mecalsiz haline dalınca bir garip olurdu insan. Onun gibi olmak lazımdı; baktığı yerde gördüklerini görebilmek ve hiç susmadan söylediklerini duyabilmek için.

Her halinden belliydi…

…yorgundu

*
jemandindertr
150811

Reklamlar

Diyecek en az bir şeyim var:

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s